Materiały do zajęć Programowanie w języku C

Uproszczona implementacja systemu kompilacji projektu redo.

Wymagania

1. Polecenia redo i redo-ifchange obsługuje jeden plik wykonywalny - w zależności od nazwy programu wykonujący różne akcje
2. Polecenie redo <cel> uruchamia skrypt <cel>.do poprzez domyślny shell (sh), przekazując jako argumenty do skryptu <cel>.do kolejno:
   1. <cel> - nazwa pliku wynikowego
   2. <cel> bez rozszerzenia (jeśli takie było)
   3. nazwę pliku tymczasowego będącego plikiem wynikowym skryptu (np. <cel>---redoing) - nazywane dalej tymczasowym plikiem wynikowym.
3. Shell uruchomiony jest w trybie kończącym działanie po napotkaniu polecenia zakończonego błędem (parametr -e programu sh).
4. Standardowe wyjście uruchomionego skryptu przekierowane jest do tymczasowego pliku wynikowego.
5. Jeśli skrypt zakończy się pomyślnie, plik tymczasowy wynikowy atomicznie staje się plikiem wynikowym (rename(2)). W przypadku niepowodzenia skryptu plik tymczasowy wynikowy jest usuwany (unlink(2))
6. Polecenie redo-ifchange <źródła>..., wykorzystywane w ramach skryptu .do zwraca fałsz, jeśli cel jest aktualny w kontekście źródeł (przerywając tym samym wykonanie skryptu .do). W innym przypadku zwraca prawdę.
7. Aktualność pliku jest wyznaczana na podstawie:
   • Wariant A) Czasu modyfikacji pliku: plik jest aktualny jeśli jego czas modyfikacji jest nowszy niż czas modyfikacji jego źródeł
   • Wariant B) Wyników funkcji skrótu zapisanych w pliku .redo (i potencjalnie dodatkowych metadanych jak rozmiar pliku). Osoba studencka może zaproponować własny system.
8. Jeśli plik wynikowy nie istnieje to redo-ifchange powinno automatycznie uznać, że jest nieaktualny

Punktacja

Warunkiem otrzymania punktów jest dodanie kodu źródłowego do repozytorium Git oraz prezentacja projektu osobie prowadzącej na zajęciach / poinformowanie o wykonaniu projektu mailowo.

1. (5pkt) Implementacja polecenia redo
2. (4pkt) Implementacja polecenia redo-ifchange
3. (1pkt) Uruchomiony skrypt przez redo ma automatycznie rozszerzoną zmienną środowiskową PATH, tak by mógł uruchomić redo-ifchange bez bezpośredniego wskazywania ścieżki
4. (1pkt) Wykorzystno funkcje fork/exec, a nie np. system do uruchomienia skryptu
5. (3pkt) Mechanizm określający potrzebę przebudowy celu wykorzystuje funkcje hashujące oraz bazę hashy w pliku .redo lub autorski system rozwiązywania aktualizacji

Porady

• Aktualny cel można przekazać poprzez funkcję setenv(3) jako zmienną środowiskową, np. setenv("REDO_TARGET", "foo") w redo, które później będzie odczytane w redo-ifchange: getenv("REDO_TARGET").
• Przekierowanie standardowego wyjścia do pliku wynikowego można osiągnąć poprzez zamknięcie standardowego wyjścia close(STDOUT_FILENO) , a następnie otworzenie pliku open(...). Należy koniecznie pamiętać o uprawnieniach przekazywanych do funkcji open(2)!
• Polecenia redo oraz redo-ifchange są w klasie programów, w której nie musimy dealokować każdej zaalokowanej pamięci - ich żywot jest raczej krótki.
• Plik nazwany .env nie zawiera rozszerzenia! Podobnie katalog .

Źródła

• Oryginalna propozycja od djb
• „Introduction of redo” od Jonathan de Boyne Pollard - szerszy writeup
• Obszerna dokumentacja edycji Pythonowej
• Opisane działanie wersji zapisanej w Go
• „mtime comparison considered harmful”